Haccın Hikmetini Unuttuk!


Birinci dünya savaşı henüz bitmişti. İnsanı genç de olsa ihtiyar yapan bu çetin kavganın tesirini henüz atamamıştı üzerinden millet. Fakat biri vardı ki, hiç durmuyordu. Hastalığın maddi olmaktan ziyade manevi olduğunu teşhis etmiş, düşmanın devleti değil milleti yıkması ve bunun için de dine saldırmaları gerektiğini artık anlamış olduğunu tespit etmiş ve ihlâsla bu manevi yaralara merhem olmak için koşturuyordu umutla. Belki bir saat uyuyordu günde belki iki…

Seher vaktinden biraz önceydi. Gözlerini yummuştu. Fakat kendini bir anda bambaşka bir ortamda buldu. Öyle nurlu bir ortamdı ki, öyle nur yüzlü insanlar vardı ki kafasını kaldırıp bakmaya bile cesaret edemiyordu. Sanki geçmiş asırların bütün müceddidleri, imamları, müctehidleri orda toplanmış, kendisine tebessümle ama bir o kadar da ciddiyetle bakıyorlardı. Aralarına çağırdılar onu da. Fakat o hicabından kapının eşiğinde durmaya devam etti. Ansızın meclisin o hiç bakamadığı baş tarafından ihtişam dolu bir ses yükseldi:

“Ey felaket ve helaket asrının adamı! Senin de reyin var fikrini beyan et.”

O her zamanki tavrını burada da ortaya koymaktan kendini alamadı ve:

“Sorun cevap vereyim” dedi.

Bu mağlubiyetin neticesi ne olacak? İslam âlemine gelen bu musibet neyin nesidir?

Artık bulunduğu ortama alışmaya başladığından, pervasızca görüşlerini ortaya koydu:

“Musibetler cinayetin neticesi, mükafaatın mukaddemesidir. Başımıza gelen bütün bu hadiseler, İslam’ın emirlerine sımsıkı sarılmamamızdan ve onları ihmal etmemizden kaynaklanıyor. Fakat bu musibet ilerde çok büyük faydalar doğuracaktır.”

“Nasıl, izah et.”

“Biz günde bir saatimizi beş vakit namaza ayırmadık, kader bize beş sene adeta namaz talimi yaptı. Biz senede bir ay orucu tutmadık, bize beş sene açlık talimi yaptı. Biz malımızın kırkta birini zekât vermedik, kader de bu bela ve musibetler vasıtasıyla birikmiş bütün zekâtları aldı…”

Derken derin bir sessizlik oluştu birden. Sırada hac olduğunu herkes biliyordu. Ama millet haccı terk etmemişti ki…

Bir anda her şey normale döndü. Rüyadan uyanmış gibiydi. “Allahu Ekber” sesinin nerden geldiğini anlaması için, evin karşısındaki camiye doğru dönüp bakması yeterli oldu. Ve kendi kendine “Biz haccın hikmetini terk ettik” dedi.

Hikmetin terki, musibeti değil, kahrı getirir.

İbadetleri bir illeti bir de hikmeti olur. İllet Allah’ın emretmesidir. Haccın hikmeti ise kâinatın kalbi olan kâbede buluştuğumuzda, birbirimizi tanımak, konuşmak, anlaşmaktır.

Düşmanların değil kardeşlerin bir araya gelmesiydi hac. Malezya’daki siyasi teknolojik kültürel gelişmeden Güney Afrika’dakilerin haberdar olmasıydı hac. Hep bir ağızdan Allahu Ekber demekti hac. Böylelikle İslam birliğinin ve İslam dünyasının terakki etmesinin sağlanması demekti.

Hiçbir müşrikin giremediği haram bölgede dünyadaki gelişmeleri de paylaşsaydık. Ah! Başka hiçbir dinin sahip olamadığı bu büyük ibadeti, Allah’ın rızası yolunda ahiretin olduğu gibi dünyanın da bizim olması için bir fırsat bilseydik ve bunun için çalışsaydık.

Değil miydi ki, Hint dünyası, babası kimliğindeki Osmanlı devletini düşman diyerek öldüren…

Değil miydi ki, Tatarlar ve Kafkaslar, öldürülmesine yardımcı da bulunduklarının annesi olduğunu anlayıp sonra diz döven…

Değil miydi ki, Araplar kahraman kardeşini öldüren ve hayretinden ağlamayı bile bilmeyen…

Hatta bütün İslam âlemi böyle değil mi? Hep birbirimizi birbirimize vurduranlara karşı hiç bir şey yapamayışımızın sebebi haccın hikmetini terk etmemiz değil mi?

Ölen Osmanlı, öldürülen Müslümanlar, kazanan ise İslam düşmanları…

Gelin bu sene, Türktü, Araptı, Endonezyalıydı, Pakistanlıydı demeden kardeşçe birbirimize yardımcı olalım. Onlardan bir şeyler alalım, onlara bir şeyler verelim. Mescid-i Haramdan yükselen Allahu Ekber nidaları, bütün dünya semasını çınlatsın. Iztıba ve remelimizle kâfirin yüreğine korku salalım. “Lebbeyk” diyelim Allah’a ki, O da bize “Lebbeyk” desin…


∗ Yasin BAYBARA



Reklamlar

2 comments

  • Allah cc razi olsun, güzel bir yazı.

    Hacdaki edebi öğreten bir yazı okumuştum, müsadenizle onu yazayım.

    Allah c.c. Dostlarından bir tanesi Hacca vasıl olur. Orada hastalanır ve öğrencisine biraz para vererek yoğurt getirmesini ister. Öğrenci yoğurdu alır gelir ve sorar;

    -Yoğurt ne kadarmış?

    öğrenci bir miktar söyler ve devamla;

    -Ne kadar da pahalıymış ya hu!!!

    diye devam ettirir.

    O gün rüyasında Hazreti Rasurullah (sav) Efendimizi görür. Efendimiz’in (sav) sırtı dönük vaziyette buyururlar; “bizim beldemizin yoğurdunu beğenmeyen, bizim beldemizi terk etsin!”

    Allah c.c. Dostu irkilerek kalkar ve rüyasını oradan bir alime anlatır. Alim zat Hazreti Osman’ın (r.a.) türbesine giderek, onu vasıta kılarak, Peygamber Efendimiz’den (sav) özrünü ve şefaatine aracı kılmasını talep etmesini söyler. Allah c.c. Dostu gider ve denileni yapar, o gece tekrar Hazreti Rasurullah (sav) Efendimiz’i rüyasında görür ve buyururlar; “Affedildin! Ama beldemizi terk et!”

    Allah c.c. Dostu herşeyini toplar ve ayrılır hicazdan. Sanırım buda orada gözetmemiz gereken edebe bir işaret. Orada yapılan her amelin 100 bin kat sevap olduğu söyleniyor, sanırım yapılan her edebsizlikte 100 bin kat daha büyük, yapılan her günahta 100 bin kat daha büyük olsa gerek.

    Mevlam c.c. edebince sâlih bir şekilde varıp, hacı olmayı cümlemize nasip etsin…

    Selamünaleyküm

Submit a comment

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s